Travel like the wind : สุชาติ ชูลี
ในยุคที่ร้านอาหารมากมายแข่งขันกันทั้งในเรื่องรสชาติ เมนูอาหารที่ความแปลกใหม่ สิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้คือพื้นที่สำหรับให้ลูกค้า-นักเดินทางได้ถ่ายรูปเช็คอิน ทว่าห้องอาหารที่ซ่อนอยู่สุดของบ้าน เมนูอาหารที่ผสมผสานกับภูมิปัญญาของคนไทย ยิ่งข้าวของเครื่องใช้เป็นพิพิธภัณฑ์อันสะท้อนถึงเอกลักษณ์และความเป็นมาของบ้านที่มีอายุร่วม ๗๐ กว่าปี
เมื่อมองผ่านหน้าต่างห้องรับแขกภายนอกนั้นดูร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่ ไม้ประดับ สวนสมุนไพรขนาดย่อมและพื้นที่กำแพงบ้านมีภาพวาดสถานที่สำคัญของเมืองปราจีนบุรีซึ่งวาดโดย”ชัย ราชวัตร” ย่อมมีความโดดเด่นและเป็นยอมรับ จะว่าไปหากเป็นวันหยุดเสาร์-อาทิตย์บ้านหลังนี้คงมีเหล่านักชิม นักท่องเที่ยวแวะเวียนมาไม่ขาดสาย
ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟผมจึงใช้เวลาไปกับการเดินดูรูปภาพ พร้อมคำอธิบายที่บอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์เมืองปราจีนบุรี ภาพของผู้คนที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์ ภูมิปัญญาไทยด้านสมุนไพรและข้าวของเครื่องใช้ในครัวเรือน เมื่อเลื่อนประตูเดินออกมาบริเวณห้องโถงส่วนกลางพื้นที่-ที่มีภาพของครอบครัวเปี่ยมสมบูรณ์ ตระกูลขุนนางและพ่อค้าเก่าแก่ของจังหวัดปราจีนบุรีที่มอบบ้านหลังนี้ให้กับมูลนิธิโรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศรเป็นผู้ดำเนินสาธารณะประโยชน์
ห้องโถงอีกฟากตรงข้ามเป็นส่วนที่จัดแสดงนิทรรศการบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ บูรพกษัตริย์ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ที่เสด็จฯ เยือนจังหวัดปราจีนบุรี ส่วนโถงใหญ่ด้านนอกเป็นพื้นที่รองรับแขกและพื้นที่จัดแสดงวัตถุโบราณล้ำค่า อาทิ เหรียญ,ธนบัตรเครื่องสังคโลกสมัยสุโขทัย จานเชิงและกาน้ำชา หนังสือ นิตยสารต่าง ๆ ทั้งเก่าและใหม่ที่จัดไว้อย่างมีระเบียบบนชั้นวาง
“อาหารเสร็จแล้วค่ะ” คุณป้าผู้ดูแลร้านเดินมาด้วยรอยยิ้ม ผมยิ้มรับแล้วเดินตามเธอเข้าไป บนโต๊ะมีจานข้าวอบธัญพืช รอบ ๆ ขอบจานประดับด้วยผักสด ผักลวกและถ้วยน้ำพริกอ่องสูตรเด็ดของร้านมีน้ำซุปวางอยู่ใกล้ แต่อยากลองเมนูพิเศษอีกอย่างจึงสั่งใบเล็บครุฑ กุ้งชุบแป้งทอดจิ้มกับน้ําอาจ๊าดมาอีกจาน .
โต๊ะสองสาวกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารที่เลือกสรรพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โต๊ะเยื้อง ๆ ใกล้กันมีครอบครัวที่ดูอบอุ่น ความจริงที่มิอาจปฏิเสธได้ถึงอารมณ์รู้สึกเหงาย่อมมีบ้าง ไม่ว่าจะมุมโต๊ะอาหารที่บ้านของเราเอง ต่อให้มีอาหารรสชาติที่ปรุงสุดฝีมือหากบางสิ่งที่ขาดหายคือปฏิสัมพันธ์ของคนในบ้าน-บ้านหลังเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนจะใหญ่เกินความจำเป็นสำหรับคน ๆ เดียว แม้จะไม่รู้จักคุ้นเคยกับโต๊ะหญิงสาวคู่ซี้และครอบครัว พ่อ แม่ ลูกที่ดูอบอุ่น แต่ผมก็พลอยอิ่มทั้งกายอิ่มทั้งใจในวันที่เราเองก็ให้คำตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนั้น
“เป็นไงบ้างคะ อาหารอร่อยไหม นี่ ! ป้าขอแนะนำกิมจิที่ร้านของเราหมักเอง ลองชิมนะคะเดี๋ยวป้าจะเอามาให้” คุณป้าผู้ดูแลร้านคงเห็นผมนั่งเหม่อ
“เอ่อ…ป้าครับผมขอน้ำพริกอ่องเพิ่มด้วยนะครับ แหะ ๆ ข้าวยังเหลืออีกเยอะเลย”
“ได้ค่ะรอสักครู่นะ” เธอยิ้มให้แล้วเดินหายเข้าไปในครัว ชั่วอึดใจน้ำพริกอ่องและกิมจิก็ถูกวางตรงหน้า เป็นอันว่านอกจากผมจะอิ่มเอมกับอาหารมื้อกลางวันที่มีส่วนผสมสมุนไพรพื้นบ้าน ผมยังได้เรียนรู้หลากหลายเรื่องราวประวัติความเป็นมาของเมืองปราจีนบุรี
ผ่านข้าวของเครื่องใช้ ภาพและคำอธิบาย ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาบ้านที่ห้อมล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ สวนไม้ประดับและสมุนไพรพื้นบ้าน บริเวณระเบียงประตูเข้าบ้านมีถังน้ำ มีน้ำสมุนไพรวางไว้รับรองลูกค้าผู้มาใช้บริการ “รับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ?”
“อิ่มแล้วครับ เก็บตังค์ได้เลยครับป้า” ไม่นานนักคุณป้าผู้ดูแลร้านกลับมาพร้อมกับบิลค่าอาหาร
“ว่าง ๆ แวะมาอีกนะ” เธอยิ้มให้ผมด้วยแววตาดูอบอุ่น“ครับ…ขอบคุณมากครับป้า” เราต่างสบตาและส่งยิ้มให้กัน“ไปไหนต่อ?”
ผมยื่นคำถามให้กับตัวเองแล้วคำตอบก็ผุดขึ้นมาขณะเดินผ่านห้องโถงใหญ่เห็นรูปภาพเจ้าพระยาอภัยภูเบศร…
บ้านเล่าเรื่อง เมืองสมุนไพรปราจีนบุรี
ที่อยู่ 51 ถนนหน้าเมือง ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี
เปิดบริการทุกวัน เวลา 10.00 – 19.30 น.
(ครัวปิดเวลา 19.00 น.)
Facebook : บ้านเล่าเรื่อง เมืองสมุนไพรปราจีนบุรี
https://www.facebook.com/banlaoreung
.
.
Leave a comment